پژوهش حاضر نقش ابعاد دلبستگی (به عنوان متغیر درون فردی) در کنار تجربۀ اعتماد در ازدواج قبلی (به عنوان متغیر میان فردی) در نحوۀ شکل گیری اعتماد در ازدواج مجدد را بررسی کرده است. جامعۀ آماری این پژوهش تمامی افراد ساکن شهر تهران بودند که ازدواج مجدد داشتند. حجم نمونه طبق فرمول کوکران 190 نفر تعیین شد و به روش در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش پرسش نامۀ دلبستگی در روابط بزرگسالی فرالی و همکاران (2000)، تجربۀ اعتماد در ازدواج پیشینِ هیوستون و لارزلی (1989) و تجربۀ اعتماد در ازدواج مجدد رمپل و هولمز (1996) بود. داده ها پس از گرد آوری با استفاده از رگرسیون سلسله مراتبی تحلیل شدند. یافته های این پژوهش از نقش تعدیلگر تجربۀ اعتماد در ازدواج پیشین با دلبستگی اجتنابی و اعتماد در ازدواج مجدد حمایت کرد و نشان داد که تجربۀ اعتماد در ازدواج پیشین می تواند تأثیر دلبستگی اجتنابی را تقویت و تأثیر دلبستگی اضطرابی را خنثی کند. به بیان دیگر، باتوجه به نگرش محافظه کارانۀ افراد با دلبستگی اجتنابی، تجربۀ اعتماد در ازدواج قبلی به آن ها کمک می کند که در ازدواج مجدد سطوح بالاتری از اعتماد را تجربه کنند. از طرف دیگر، اثر تعاملی تجربۀ اعتماد در ازدواج قبلی با دلبستگی اضطرابی از تأثیر منفی آن کاسته و به نوعی آن را خنثی می کند.

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی انتظار از ازدواج بر اساس ویژگی های شخصیتی و سبک های دلبستگی در دختران مجرد دانشجوی کارشناسی دانشگاه تهران در نیم سال دوم سال تحصیلی 1397-1396 انجام شد. در این پژوهش که از نوع همبستگی بود از بین جامعه، 240 نفر به روش نمونه گیری تصادفی چند مرحله ای انتخاب شدند. شرکت کنندگان به پرسش نامه های ویژگی های شخصیتی مک کرا و کاستا(1985)، سبک های دلبستگی هازن و شیور(1987) و انتظار از ازدواج جونز و نلسون(1996) پاسخ دادند. نتایج به دست آمده با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چند متغیری سلسله مراتبی نشان داد که سبک های دلبستگی می توانند 7/43 درصد از انتظار واقع گرایانه، 7/16 درصد از انتظار ایده ال گرایانه و10درصد از انتظار بدبینانه به ازدواج را پیش بینی کنند. هم چنین ویژگی های شخصیتی می توانند 5/4 درصد از انتظار واقع گرایانه، 8/5 درصد از انتظار ایده ال گرایانه و 6/5 درصد انتظار بدبینانه از ازدواج را پیش بینی کنند. هر دو متغیر سبک های دلبستگی و ویژگی های شخصیتی در مجموع می توانند 2/48 درصد از انتظار واقع گرایانه، 5/22درصد از انتظار ایده آل گرایانه و 6/15درصد از انتظار بدبینانه از ازدواج را در گروه نمونه پیش بینی کنند.

هدف پژوهش بررسی اثربخشی آموزش مفاهیم تئوری انتخاب بر نگرش به ازدواج در افراد در شرف ازدواج با توجه به سبک دلبستگی بود. پژوهش کاربردی به صورت نیمه آزمایشی با پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل همه افراد در شرف ازدواج شهراصفهان در سال 1396 بود که با استفاده از روش نمونه گیری دردسترس 78 نفر از این افراد انتخاب و با تکمیل و نمره گذاری پرسشنامه سبک های دلبستگی هازن و شیورAAI (1995)، به سه گروه مختلف دلبستگی (ایمن30نفر، اجتنابی24نفر و اضطرابی24نفر) تقسیم بندی شدند. سپس به صورت تصادفی در گروه های کنترل و آزمایش قرارگرفته و مقیاس نگرش به ازدواج بریتن و روزن MAS (1998) را تکمیل کردند. گروه های آزمایش در 6 جلسه دوساعته در معرض آموزش مفاهیم تئوری انتخاب با استفاده از بسته آموزشی تئوری انتخاب آموزش داده شده توسط دکتر صاحبی قرار گرفتند؛ اما گروه های کنترل مداخله ای دریافت نکرد. سپس از هر شش گروه پس آزمون به عمل آمد. نتایج تحلیل کوواریانس چندمتغیره نشان داد تفاوت معناداری (05/0=P)بین نمرات گروه آزمایش و کنترل در سبک اجتنابی در بعد بدبینانه و اضطرابی در بعد خوش بینانه وجود داشت. بنابراین آموزش مفاهیم تئوری انتخاب در کاهش نگرش بدبینانه افراد اجتنابی و افزایش نگرش خوش بینانه افراد اضطرابی تأثیر معنادار داشته است.

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش عزت نفس و سبک های دلبستگی در انتخاب همسر در زوجین تازه ازدواج کرده یا درشرف ازدواج ایرانی بود. این پژوهش از نوع کاربردی و از نظر روش جمع آوری داده ها، توصیفی، همبستگی از نوع رگرسیون لجستیک اسمی چندوجهی به روش همزمان بود. جامعه آماری تحقیق شامل زوجین تازه ازدواج کرده یادرشرف ازدواج در سال 1400 بودند که از بین آنها تعداد 227 زوج به شیوه نمونه-گیری غیرتصادفی داوطلبانه انتخاب شده و به ابزار پژوهش شامل سبک های همسرگزینی (1388)، پرسشنامه سه بعدی عزت نفس (2014) و پرسش نامه تجدیدنظرشده تجارب در روابط نزدیک (1998) پاسخ دادند. داده ها از طریق آمار توصیفی و استنباطی با نرم افزار آماری SPSS نسخه 23 مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد که بین شیوه انتخاب همسر با عزت نفس و سبک های دلبستگی رابطه معناداری وجود دارد (05/0P)؛ به این معنا که عزت نفس و سبک های دلبستگی (ایمن، ناایمن هراسان و ناایمن انکارکننده) پیش بینی کننده شیوه انتخاب همسر می باشند، براساس این نتایج می توان گفت که عزت نفس وسبک های دلبستگی به عنوان یک آیتم مهم درمشاوره های پیش ازازدواج موردتوجه قرارگیرد.

پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط بین سبک های دلبستگی و میزان بی ثباتی ازدواج در زنان و مردان متاهل انجام شد. روش این پژوهش از نوع پیمایشی و جامعه آماری عبارت بود از کلیه کارمندان متاهل دانشگاه شهید بهشتی تهران، که از بین آ ن ها 150 نفر (87 نفر مرد و 63 نفر زن) به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه سبک های دلبستگی بزرگسالان هازن وشیور (1987) و شاخص بی ثباتی ازدواج ادوارد ز و همکاران (1987) بود. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس یک راهه و آزمون پس تجربی شفه، تحلیل شد. نتایج تحلیل واریانس یک راهه نشان داد که بین افراد دارای سبک های دلبستگی سه گانه از نظر میزان بی ثباتی ازدواج، تفاوت معناداری وجود دارد. نتایج آزمون شفه نشان داد میانگین بی ثباتی ازدواج در سبک دلبستگی اضطرابی دوسویه به طور معناداری بیش تر از سبک دلبستگی ایمن بود (P<0.05). در این پژوهش تفاوت معناداری بین میانگین بی ثباتی ازدواج در دو سبک دلبستگی اجتنابی و اضطرابی دوسویه و دو سبک دلبستگی ایمن و اجتنابی مشاهده نشد. با توجه به نتایج به دست آمده نمی توان ادعا کرد که افراد دارای سبک دلبستگی ایمن نسبت به سبک اجتنابی، ثبات بیش تری را در ازدواج تجربه می کنند. نتایج این پژوهش می تواند در پیش بینی و حل مسائل ازدواج کمک کند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

هدف ازدواج به عنوان یکی از رویدادهای مهم زندگی است که بیشتر ما برای تشکیل خانواده از این رویداد مهم استقبال میکنیم ازدواج چه در سنت وچه در فرهنگ امری پسندیده و نیکوست. هدف پژوهش حاضر ارایه مدل علی ازدواج موفق بر اساس سبک های دلبستگی، ویژگی های شخصیتی با میانجیگری تمایزیافتگی می باشد. روش حجم نمونه ای برابر 500 زوج از زوجین شهرستان خوی به شیوه دردسترس و با لحاظ نمودن ملاک های ورود به پژوهش انتخاب شدند. داده های پژوهش با استفاده از پرسشنامه سبک های دلبستگی، ویژگی های شخصیتی، تمایزیافتگی، عملکرد خانواده و رضایت زناشویی جمع آوری و بااستفاده از معادلات ساختاری مورد تجزیه تحلیل قرار گرفت یافته ها یافته ها حاکی از آن است که بیشترین تاثیر مستقیم بر ازدواج موفق از سوی تمایزیافتگی با تاثیرپذیری 379/0 می باشد و کمترین میزان تاثیرپذیری نیز برون گرایی با میزان 266/0-می باشد. که اگر فرد دارای تمایزیافتگی بالایی باشد یا بیاموزد آن را ارتقاء بخشد، حتی در صورت داشتن ویژگی های شخصیتی ناهمخوان نیز با پذیرش و مدیریت برخورد نموده به جای گیرکردن در تغییر خود یا طرف مقابل تمام انرژی خود را صرف حل مسیله زندگی زناشویی کرده و دلبستگی ایمن زوجی ایجاد می شود. در عین حفظ فردیت، زوج به "ماشدن" مطلوب در ازدواجی موفق می رسند.

در این تحقیق رابطه بین دلبستگی بزرگسالان و کنش وری ازدواج در 52 زن و شوهر ایرانی مورد بررسی قرار گرفته است. زوجین پرسشنامه هایی در خصوص سبک دلبستگی ساختار خانواده و سازگاری زناشویی خود تکمیل کردند. تحلیل نتایج نشان داد که رابطه قوی و مهمی بین سبک دلبستگی (خصوصا جفت شدن سبکهای دلبستگی زن و شوهر با یکدیگر)، ساختار خانواده و سازگاری زناشویی وجود دارد به نحوی که نشان دهنده اهمیت دلبستگی زوجین به عنوان مولفه ای مهم در شکل گیری روابط خانوادگی است. روابط بین سبک دلبستگی ساختار خانواده و سازگاری زناشویی برای زنان قوی تر از مردان بوده و چنین به نظر می رسید که زنان بیشتر تحت تاثیر شوهرانشان قرار گرفته باشند تا شوهران تحت تاثیر زنانشان. بحث و نتیجه گیری مقاله عمدتا بر دو موضوع اهمیت کشمکش فاصله در روابط ناسازگار زناشویی و تعبیر و تفسیر تفاوتهای جنسی مشاهده شده متمرکز شده است.